ZWYCIĘSTWO PRAWA NAD BEZPRAWIEM W NSA

NSA orzeka: skarga pozbawiona jest uzasadnionych podstaw!

Czyli kolejne zwycięstwo Prawa nad bezprawiem urzędniczym WK/starostw w Naszej III RP.

29 stycznia 2026 r. NSA rozpatrywał skargę kasacyjną M. Sp. z o.o. (w likwidacji) w B. od wyroku WSA w Białymstoku z 10 czerwca 2025 r., sygn. akt II SA/Bk 108/25 w sprawie na decyzję SKO w Białymstoku z 14 listopada 2024 r., nr 407.227/F-11/X/2024¹ w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie rejestracji pojazdu i . . . . – oddala skargę kasacyjną.²

A zaczęło się tradycyjnie (?), gdy Starosta Sokólski decyzją z 24 kwietnia 2020 r., nr KD-I.5410.1.BSKXE65.2020.EW zarejestrował pojazd marki Belarus oraz wydał DR i TR (tablice rejestracyjne).

W tej sytuacji Prokurator Prokuratury Rejonowej w Siemiatyczach złożył 8 lipca 2024 r. sprzeciw wobec ww. decyzji Starosty, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. PoRD, przez brak zgromadzenia wszystkich wymaganych prawem dokumentów stanowiących podstawę rejestracji pojazdu, w tym bez uzyskania świadectwa zgodności WE albo świadectwa zgodności wraz z oświadczeniem zawierającym dane i informacje o pojeździe niezbędne do rejestracji i ewidencji pojazdu, dopuszczenia jednostkowego pojazdu, decyzji o uznaniu dopuszczenia jednostkowego pojazdu albo świadectwa dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu.

Decyzją z 14 listopada 2024 r. SKO stwierdziło nieważność ww. decyzji Starosty Sokólskiego z 24 kwietnia 2020 r., na podstawie argumentów, które już powszechnie znamy.

W tej sytuacji Spółka wystąpiła ze skargą do WSA w Białymstoku na powyższą decyzję.

Zaś WSA w Białymstoku stosownym wyrokiem także oddalił skargę (argumenty także już znamy).

Więc doszło do tej skargi kasacyjnej, gdzie NSA musiał pochylić się nad całym szeregiem rzekomych zarzutów (14 sztuk + jeszcze jakieś pierdoły).

Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje, cyt.:

„Skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu.”

Albowiem między innymi:

1. „Jeżeli więc zgodnie z niepodważanym w tym zakresie stanem faktycznym sprawy rozstrzygniętej weryfikowaną decyzją rejestracyjną sporny pojazd (ciągnik rolniczy) nie był wcześniej zarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a zatem wyłączenie z art. 72 ust. 2 pkt 1 p.r.d. nie miało w tej sprawie zastosowania, to niewątpliwie powyższa decyzja rejestracyjna nie mogła zostać wydana bez spełnienia warunku przedłożenia jednego z dokumentów, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. (por. wyrok NSA z 9.12.2025 r., sygn. akt II GSK 1252/25).”

2. „Na tle przedmiotowej sprawy trzeba ponadto zwrócić uwagę na istotną okoliczność, która uniemożliwia pozytywną weryfikację tezy, że przepisy prawa krajowego lub unijnego dotyczące zasad lub trybu homologacji lub rejestracji pojazdów rolniczych i leśnych były przedmiotem wątpliwości interpretacyjnych organu, który wydał unieważnioną decyzję rejestracyjną. Jak bowiem wynika z akt sprawy, której dotyczy skarga, organ ten (Starosta Sokólski) odstąpił na podstawie art. 107 § 4 k.p.a. od sporządzenia uzasadnienia powyższej decyzji, eliminując możliwość przedstawienia i wykazania możliwych i relewantnych na tle art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. niejasności lub wielowariantowości w procesie wykładni stosowanych regulacji materialnoprawnych.”

3. „Nie była natomiast konieczna wykładnicza lub subsumpcyjna analiza skutków społeczno-gospodarczych rażącego naruszenia prawa, albowiem tego rodzaju zewnętrzne konsekwencje kwalifikowanego, oczywistego i ciężkiego naruszenia podstaw normatywnych weryfikowanej decyzji nie należą do zakresu analizowanej podstawy nieważności.”³

4. „… stronie skarżącej kasacyjnie nie powiodła się zatem próba poddania ocenie prawnej NSA prawidłowości kwalifikacji spornego pojazdu rolniczego jako „pojazdu nowego” w rozumieniu art. 3 pkt 37 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 167/2013 z dnia 5 lutego 2013 r. w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów rolniczych i leśnych (Dz.U. UE. L. z 2013 r. Nr 60, str. 1 ze zm.; rozporządzenie nr 167/2013) na tle podstaw materialnoprawnych sprawy jego rejestracji oraz przesłanki rażącego naruszenia prawa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.”

5. „… zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 167/2013 podmiot działający na rynku unijnym w charakterze importera (art. 11) nowego pojazdu jest uważany do celów ww. rozporządzenia za producenta (art. 15) i podlega obowiązkom producenta zgodnie z art. 8-10 (w tym obowiązkom w zakresie procedur homologacyjnych), w przypadku gdy udostępnia na rynku lub rejestruje pojazdy, układy, komponenty lub oddzielne zespoły techniczne lub jest odpowiedzialny za ich dopuszczenie pod swoją własną nazwą lub znakiem handlowym lub modyfikuje pojazd, układ, komponent lub oddzielny zespół techniczny w sposób, który może mieć wpływ na zgodność z mającymi zastosowanie wymogami.⁴”

6. „Zgodnie z art. 38 rozporządzenia nr 167/2013, z zastrzeżeniem art. 41 i 44, pojazdy, dla których obowiązkowa jest homologacja typu UE całego pojazdu, lub pojazdy, dla których producent uzyskał taką homologację na mocy niniejszego rozporządzenia, są udostępniane na rynku, rejestrowane lub dopuszczane, jeżeli towarzyszy im ważne świadectwo zgodności (zob. art. 3 pkt 33 rozporządzenia nr 167/2013), wydane zgodnie z art. 33.”

No i tyle w tej sprawie.

Mam nadzieję, że to już wystarczy, aby nasze WK/starostwa wreszcie poważnie wzięły się za realizację swoich własnych zadań, już tylko na gruncie obowiązującego Prawa.

Dziadek Piotra

– – – – – – – – – – – –