WSA w Lublinie oddalił skargę naszego kolegi o inicjałach G. K. (skarżący) na decyzję SKO w Zamościu, która utrzymuje w mocy decyzję Starosty Hrubieszowskiego o cofnięciu uprawnień diagnosty samochodowego. Podstawą rozstrzygnięcia organów był prawomocny wyrok karny skazujący naszego skarżącego kolegę za poświadczenie nieprawdy w zaświadczeniu o przeprowadzonym BT pojazdu.
Sąd podkreślił, że:
Przepis art. 84 ust. 3 pkt 2 PoRD ma charakter bezwzględnie obowiązujący i nie pozostawia organom swobody w miarkowaniu sankcji.
Ustalenia prawomocnego wyroku skazującego są dla sądu administracyjnego wiążące, co wyklucza konieczność prowadzenia odrębnego postępowania wyjaśniającego w tym zakresie.
Automatyczne cofnięcie uprawnień nie narusza zasady proporcjonalności, gdyż priorytetem jest BRD.
Stwierdzenie przez diagnostę nieprawdy w dokumentacji technicznej pojazdu obliguje organy do obligatoryjnego cofnięcia uprawnień, niezależnie od okoliczności towarzyszących czy motywów sprawcy.1
14 lipca 2026 r. WSA w Lublinie rozpatrywał tę sprawę ze skargi naszego kolegi G. K. (strona) na decyzję SKO w Zamościu z 4 grudnia 2025 r., nr SKO.KO/40/333/2025 w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty samochodowego do wykonywania BT.2
Zaskarżoną decyzją z 4 grudnia 2025 r. SKO w Zamościu, po rozpatrzeniu odwołania naszego kolegi G. K., utrzymało w mocy decyzję Starosty Hrubieszowskiego z 27 października 2025 r., w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty samochodowego do wykonywania BT pojazdów.
A to wszystko stało się z powodu wcześniejszego wyroku Sądu Rejonowy w Hrubieszowie z 24 października 2024 r., sygn. II K 435/24, który uznał naszego kolegę G. K. (skarżący) za winnego popełnienia czynu, o którym mowa w art. 271 § 3 w zw. z art. 271 § 1 k.k.3
Sąd Karny uznał, że nasz kolega pełniąc funkcję diagnosty samochodowego i będąc osobą uprawnioną do wystawienia dokumentu poświadczył nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne w ten sposób, że działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wystawił dokument w postaci zaświadczenia o przeprowadzonym BT ciągnika rolniczego i wpisał wykonanie tego BT do systemu informatycznego CEPIK 3.0, pomimo że badania takiego faktycznie nie przeprowadził. I ten wyrok karny uprawomocnił się 28 maja 2025 r. Mamy tu znów ten patologiczny styk z „rolniczymi”.
W związku z powyższym Starosta Hrubieszowski wszczął z urzędu postępowanie w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty samochodowego do wykonywania BT na SKP. Efektem tego postępowania była decyzja z 27 października 2025 r., gdy Starosta Hrubieszowski cofnął naszemu skarżącemu koledze uprawnienia diagnosty samochodowego do wykonywania BT pojazdów.
SKO w Zamościu (w efekcie złożonego odwołania) decyzją z 4 grudnia 2025 r. utrzymało w mocy decyzję Starosty (organu pierwszej instancji) argumentując, że prawomocny wyrok sądu karnego stanowi wystarczający dowód, potwierdzający spełnienie przesłanki, o której mowa w art. 84 ust. 3 pkt 2 PoRD. Jednocześnie brak było podstaw do przeprowadzenia przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego, co do okoliczności popełnienia przez naszego kolegę czynu.
Nasz kolega G. K. wniósł do WSA w Lublinie skargę na powyższą decyzję, domagając się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie kosztów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził, że ta skarga podlega oddaleniu, gdyż w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że art. 84 ust. 3 pkt 2 PoRD, stanowiący podstawę prawną cofnięcia uprawnień diagnosty samochodowego ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Oznacza to, że stwierdzenie określonych uchybień skutkuje zastosowaniem przewidzianej w nim sankcji. Zastosowanie sankcji przewidzianej w omawianym przepisie nie jest uzależnione od uznania winy po stronie diagnosty, wystarczy stwierdzenie obiektywnie dokonanych uchybień.
Aby zaistniała odpowiedzialność administracyjna diagnosty wystarczające jest stwierdzenie, że:
wydał on zaświadczenie niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami,
dokonał wpisu do DR pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami.
Zdaniem tegoż WSA „Ustawa nie dopuszcza tu żadnego wyjątku, który wyłączałby wydanie takiej decyzji, w szczególności decyzja ta nie jest uzależniona od motywów, którymi kierował się diagnosta, naruszając art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy PoRD.4Chyba, że chodzi o WSA w Poznaniu, Łodzi, Gorzowie Wlkp., Gliwice, itd., itp.,. et’cetera – o czym niedawno zdarzyło się nam napisać.
A na koniec pozwolę sobie zacytować kolejną bzdurę naszego sądownictwa administracyjnego:
„Wyrok wiąże co do faktu popełnienia przestępstwa, jak również co do jego podstaw. Wobec tego, zarówno sądy administracyjne, a pośrednio także organy administracji orzekające w sprawie cofnięcia uprawnień diagnoście nie tylko nie powinny, ale wręcz nie mogą prowadzić w tym zakresie postępowania wyjaśniającego, w tym analizować akt sprawy karnej, przeglądać protokołów zeznań świadków, czy ustalać motywów jakimi kierował się skarżący przy popełnieniu poszczególnych czynów zabronionych.”
Ta zacytowana wyżej bzdura prawna wynika z dwóch/trzech oczywistych powodów:
Dla tej szczególnej tezy WSA nie wskazał żadnej podstawy prawnej.
Wszystkie organa administracji publicznej zawsze współpracowały i nadal współpracują, więc rzekomy zakaz wymieniania się informacjami (z punktu widzenia tego WSA) jest po prostu . . . . . – kuriozalny, niewytłumaczalny i nie do obrony.
Tylko intelektualnym lenistwem lub karalnym niedopełnieniem obowiązków należy wytłumaczyć ten fakt, że większość jednostek nadzorujących nasze SKP w WK/starostwach wszczyna własne postępowania administracyjne w kierunku art. 84 ust. 3 PoRD dopiero po otrzymaniu wyroków sądu karnego.
To kłamstwo, że nasz nadzór w WK/starostwie nie może samodzielnie prowadzić swoich postępowań administracyjnych, albowiem nakazuje im to od ponad 20 lat (ponad dwie dekady!) nasza ustawa PoRD. Ale widocznie ten zbyt długi okres skutecznie uniemożliwia jakiekolwiek nauki za strony nadzoru w WK/starostwie… … . . .
Dziadek Piotra
(plik jpg: SI/AI)
– – – – – – – – – – – –
1III SA/Lu 94/26 – Wyrok WSA w Lublinie z 2026-07-14; Sprawa ze skargi na decyzję SKO w Zamościu w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty samochodowego do wykonywania BT pojazdów;
2Inne orzeczenia o symbolu: 6038 Inne uprawnienia do wykonywania czynności i zajęć w sprawach objętych symbolem 603; Inne orzeczenia z hasłem: uprawnienia diagnosty samochodowego;
3ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 2025 r. poz. 383 z późn. zm., dalej jako „k.k.”)
4por. wyroki NSA z dnia: 11 stycznia 2022 r., sygn. akt II GSK 2568/21, 26 maja 2021 r., sygn. akt II GSK 987/18, 21 listopada 2019 r., sygn. akt II GSK 3598/17, 6 grudnia 2018 r., sygn. akt II GSK 277/18, 17 grudnia 2013 r., sygn. akt II GSK 1460/12
Od początku moim zamiarem było, aby dostęp do tej strony pozostał zawsze bezpłatny. Tak, jak i dostęp do wszystkich zamieszczanych tu tekstów.
Pierwotnie strona ta miała on należeć do SDS-u, potem do OSDS-u. Ale stało się inaczej i nie czas wracać do przeszłości.
Nie planuję żadnych ograniczeń dostępu ani żadnych opłat. Ale niestety, są i koszty prowadzenia tej strony. Dlatego, po 7-miu latach pisania, jeśli chcielibyście nas/mnie wesprzeć swoją dobrowolną wpłatą dowolnej wielkości/wysokości, to będzie mi/nam bardzo miło.
Wasze wsparcie będzie jednocześnie wsparciem naszego "wolnego słowa" w branży, choć zapewne pomoże w oczekiwanym rozwoju naszej strony. A plany mamy ambitne i ciekawe.
Jeśli się zdecydujecie, to bardzo proszę o wpłatę/datek na podane poniżej konta bankowe.
Z góry dziękuję za Wasze życzliwe wsparcie!
R. Błażej Kowalski
vel dziadek Piotra ("dP")
R. Błażej Kowalski,
Nazwa banku: PKO BP,
Tytuł wpłaty: na rozwój Informatora,
Nr konta 24 1020 3017 0000 2802 0073 3170
Redakcja
Tytuł
„Informator insp. UDS-a”
Adres siedziby redakcji
64-920 Piła, ul. Wenedów 7/15
Redaktor naczelny
Romuald Błażej Kowalski, ur. 27.01.1952 r. Wolsztyn; PESEL 52012713096, obywatelstwo Polska; zam. ul. Wenedów 7/15, 64-920 Piła
Wydawca
Romuald Błażej Kowalski, zam. ul. Wenedów 7/15, 64-920 Piła
Używamy plików cookies w celu optymalizacji naszej witryny i naszych serwisów.
Funkcjonalne
Zawsze aktywne
Przechowywanie lub dostęp do danych technicznych jest ściśle konieczny do uzasadnionego celu umożliwienia korzystania z konkretnej usługi wyraźnie żądanej przez subskrybenta lub użytkownika, lub wyłącznie w celu przeprowadzenia transmisji komunikatu przez sieć łączności elektronicznej.
Preferencje
Przechowywanie lub dostęp techniczny jest niezbędny do uzasadnionego celu przechowywania preferencji, o które nie prosi subskrybent lub użytkownik.
Statystyka
Przechowywanie techniczne lub dostęp, który jest używany wyłącznie do celów statystycznych.Przechowywanie techniczne lub dostęp, który jest używany wyłącznie do anonimowych celów statystycznych. Bez wezwania do sądu, dobrowolnego podporządkowania się dostawcy usług internetowych lub dodatkowych zapisów od strony trzeciej, informacje przechowywane lub pobierane wyłącznie w tym celu zwykle nie mogą być wykorzystywane do identyfikacji użytkownika.
Marketing
Przechowywanie lub dostęp techniczny jest wymagany do tworzenia profili użytkowników w celu wysyłania reklam lub śledzenia użytkownika na stronie internetowej lub na kilku stronach internetowych w podobnych celach marketingowych.
paź 21 2026
KOLEGA Z HRUBIESZOWA BEZ UPRAWNIEŃ
WSA w Lublinie oddalił skargę naszego kolegi o inicjałach G. K. (skarżący) na decyzję SKO w Zamościu, która utrzymuje w mocy decyzję Starosty Hrubieszowskiego o cofnięciu uprawnień diagnosty samochodowego. Podstawą rozstrzygnięcia organów był prawomocny wyrok karny skazujący naszego skarżącego kolegę za poświadczenie nieprawdy w zaświadczeniu o przeprowadzonym BT pojazdu.
Sąd podkreślił, że:
Przepis art. 84 ust. 3 pkt 2 PoRD ma charakter bezwzględnie obowiązujący i nie pozostawia organom swobody w miarkowaniu sankcji.
Ustalenia prawomocnego wyroku skazującego są dla sądu administracyjnego wiążące, co wyklucza konieczność prowadzenia odrębnego postępowania wyjaśniającego w tym zakresie.
Automatyczne cofnięcie uprawnień nie narusza zasady proporcjonalności, gdyż priorytetem jest BRD.
Stwierdzenie przez diagnostę nieprawdy w dokumentacji technicznej pojazdu obliguje organy do obligatoryjnego cofnięcia uprawnień, niezależnie od okoliczności towarzyszących czy motywów sprawcy.1
14 lipca 2026 r. WSA w Lublinie rozpatrywał tę sprawę ze skargi naszego kolegi G. K. (strona) na decyzję SKO w Zamościu z 4 grudnia 2025 r., nr SKO.KO/40/333/2025 w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty samochodowego do wykonywania BT.2
Zaskarżoną decyzją z 4 grudnia 2025 r. SKO w Zamościu, po rozpatrzeniu odwołania naszego kolegi G. K., utrzymało w mocy decyzję Starosty Hrubieszowskiego z 27 października 2025 r., w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty samochodowego do wykonywania BT pojazdów.
A to wszystko stało się z powodu wcześniejszego wyroku Sądu Rejonowy w Hrubieszowie z 24 października 2024 r., sygn. II K 435/24, który uznał naszego kolegę G. K. (skarżący) za winnego popełnienia czynu, o którym mowa w art. 271 § 3 w zw. z art. 271 § 1 k.k.3
Sąd Karny uznał, że nasz kolega pełniąc funkcję diagnosty samochodowego i będąc osobą uprawnioną do wystawienia dokumentu poświadczył nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne w ten sposób, że działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wystawił dokument w postaci zaświadczenia o przeprowadzonym BT ciągnika rolniczego i wpisał wykonanie tego BT do systemu informatycznego CEPIK 3.0, pomimo że badania takiego faktycznie nie przeprowadził. I ten wyrok karny uprawomocnił się 28 maja 2025 r. Mamy tu znów ten patologiczny styk z „rolniczymi”.
W związku z powyższym Starosta Hrubieszowski wszczął z urzędu postępowanie w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty samochodowego do wykonywania BT na SKP. Efektem tego postępowania była decyzja z 27 października 2025 r., gdy Starosta Hrubieszowski cofnął naszemu skarżącemu koledze uprawnienia diagnosty samochodowego do wykonywania BT pojazdów.
SKO w Zamościu (w efekcie złożonego odwołania) decyzją z 4 grudnia 2025 r. utrzymało w mocy decyzję Starosty (organu pierwszej instancji) argumentując, że prawomocny wyrok sądu karnego stanowi wystarczający dowód, potwierdzający spełnienie przesłanki, o której mowa w art. 84 ust. 3 pkt 2 PoRD. Jednocześnie brak było podstaw do przeprowadzenia przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego, co do okoliczności popełnienia przez naszego kolegę czynu.
Nasz kolega G. K. wniósł do WSA w Lublinie skargę na powyższą decyzję, domagając się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie kosztów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził, że ta skarga podlega oddaleniu, gdyż w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że art. 84 ust. 3 pkt 2 PoRD, stanowiący podstawę prawną cofnięcia uprawnień diagnosty samochodowego ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Oznacza to, że stwierdzenie określonych uchybień skutkuje zastosowaniem przewidzianej w nim sankcji. Zastosowanie sankcji przewidzianej w omawianym przepisie nie jest uzależnione od uznania winy po stronie diagnosty, wystarczy stwierdzenie obiektywnie dokonanych uchybień.
Aby zaistniała odpowiedzialność administracyjna diagnosty wystarczające jest stwierdzenie, że:
wydał on zaświadczenie niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami,
dokonał wpisu do DR pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami.
Zdaniem tegoż WSA „Ustawa nie dopuszcza tu żadnego wyjątku, który wyłączałby wydanie takiej decyzji, w szczególności decyzja ta nie jest uzależniona od motywów, którymi kierował się diagnosta, naruszając art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy PoRD.4 Chyba, że chodzi o WSA w Poznaniu, Łodzi, Gorzowie Wlkp., Gliwice, itd., itp.,. et’cetera – o czym niedawno zdarzyło się nam napisać.
A na koniec pozwolę sobie zacytować kolejną bzdurę naszego sądownictwa administracyjnego:
„Wyrok wiąże co do faktu popełnienia przestępstwa, jak również co do jego podstaw. Wobec tego, zarówno sądy administracyjne, a pośrednio także organy administracji orzekające w sprawie cofnięcia uprawnień diagnoście nie tylko nie powinny, ale wręcz nie mogą prowadzić w tym zakresie postępowania wyjaśniającego, w tym analizować akt sprawy karnej, przeglądać protokołów zeznań świadków, czy ustalać motywów jakimi kierował się skarżący przy popełnieniu poszczególnych czynów zabronionych.”
Ta zacytowana wyżej bzdura prawna wynika z dwóch/trzech oczywistych powodów:
Dla tej szczególnej tezy WSA nie wskazał żadnej podstawy prawnej.
Wszystkie organa administracji publicznej zawsze współpracowały i nadal współpracują, więc rzekomy zakaz wymieniania się informacjami (z punktu widzenia tego WSA) jest po prostu . . . . . – kuriozalny, niewytłumaczalny i nie do obrony.
Tylko intelektualnym lenistwem lub karalnym niedopełnieniem obowiązków należy wytłumaczyć ten fakt, że większość jednostek nadzorujących nasze SKP w WK/starostwach wszczyna własne postępowania administracyjne w kierunku art. 84 ust. 3 PoRD dopiero po otrzymaniu wyroków sądu karnego.
To kłamstwo, że nasz nadzór w WK/starostwie nie może samodzielnie prowadzić swoich postępowań administracyjnych, albowiem nakazuje im to od ponad 20 lat (ponad dwie dekady!) nasza ustawa PoRD. Ale widocznie ten zbyt długi okres skutecznie uniemożliwia jakiekolwiek nauki za strony nadzoru w WK/starostwie… … . . .
Dziadek Piotra
(plik jpg: SI/AI)
– – – – – – – – – – – –
1 III SA/Lu 94/26 – Wyrok WSA w Lublinie z 2026-07-14; Sprawa ze skargi na decyzję SKO w Zamościu w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty samochodowego do wykonywania BT pojazdów;
2 Inne orzeczenia o symbolu: 6038 Inne uprawnienia do wykonywania czynności i zajęć w sprawach objętych symbolem 603; Inne orzeczenia z hasłem: uprawnienia diagnosty samochodowego;
3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 2025 r. poz. 383 z późn. zm., dalej jako „k.k.”)
4 por. wyroki NSA z dnia: 11 stycznia 2022 r., sygn. akt II GSK 2568/21, 26 maja 2021 r., sygn. akt II GSK 987/18, 21 listopada 2019 r., sygn. akt II GSK 3598/17, 6 grudnia 2018 r., sygn. akt II GSK 277/18, 17 grudnia 2013 r., sygn. akt II GSK 1460/12
By dP • DIAGNOSTA od PoRD 0 • Tags: art. 84 ust. 3 PoRD, jakość badań technicznych, nadzór nad SKP, Prawo o Ruchu Drogowym (PoRD), wyrok sądu