PUSTE FAKTURY TAKŻE DLA NASZEJ BRANŻY

Puste faktury także w naszej branży?

Skarżący w tej sprawie (o inicjałach R. S.) wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z lutego 2026 r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z listopada 2025 r., określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2020 r.

Wobec skarżącego prowadzono kontrolę celno-skarbową w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług, w wyniku której szczegółowo opisano ustalone w toku kontroli nieprawidłowości. Wobec braku korekty deklaracji VAT-7 za miesiące objęte kontrolą celno-skarbową, organ podatkowy przekształcił kontrolę w postępowanie podatkowe w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług. Postępowanie podatkowe zakończone zostało decyzją z listopada 2025 r., w której organ określił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za:

1. styczeń 2020 r. w wysokości 7 611,00 zł;

2. luty 2020 r. w wysokości 10 213,00 zł;

3. marzec 2020 r. w wysokości 10 266,00 zł;

4. kwiecień 2020 r. w wysokości 13 850,00 zł;

5. maj 2020 r. w wysokości 14 278,00 zł;

6. czerwiec 2020 r. w wysokości 12 745,00 zł;

7. lipiec 2020 r. w wysokości 13 752,00 zł;

8. sierpień 2020 r. w wysokości 14 559,00 zł;

9. wrzesień 2020 r. w wysokości 16 967,00 zł;

10. październik 2020 r. w wysokości 17 094,00 zł;

11. listopad 2020 r. w wysokości 16 449,00 zł;

12. grudzień 2020 r. w wysokości 13 603,00 zł.

W ten sposób organ podatkowy¹ pozbawił Skarżącego prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w łącznej kwocie 39 905,00 zł, wynikający z 22 faktur VAT, na których jako wystawcy i wykonawcy usług pośrednictwa sprzedaży figurowały: D. Spółka z o.o. oraz L. Spółka z o.o..

Zdaniem organu faktury nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a ich wystawcy nie wykonali na rzecz Skarżącego usług wskazanych w wystawionych fakturach. W ocenie organu wystawione przez te podmioty faktury są fikcyjne, a ich celem było zaniżenie zobowiązań w podatku od towarów i usług. Organ wskazał, że wtoku postępowania, że skarżący:

• nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających weryfikację kontrahentów D. Sp. z o.o. oraz L. Sp. z o.o.,

• nie udostępnił również umów ani zleceń,

• nie wyjaśnił, czego dotyczyły faktury, jak przebiegały transakcje gospodarcze z tymi podmiotami, w jaki sposób kalkulowano wysokość wystawionych przez te podmioty faktur;

• przyjął faktury do rozliczenia, mimo, iż na dzień wystawienia każdej z nich ich wystawcy nie posiadali statusu podatnika VAT czynnego.

Skarżący argumentował, że jego model działania był prosty i polegał na tym, że wypłacał wynagrodzenie (prowizję) osobom i podmiotom polecającym klientów, o ile dokonali oni transakcji zakupu pojazdów (z ewentualnymi usługami dodatkowymi, np. obsługą serwisową, gwarancją rozszerzoną itp.). Wskazał też, że osoby polecające to nie są te same osoby, co osoby nabywające docelowo towar lub usługę.

Po rozpoznaniu odwołania organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji.²

Organ odwoławczy stwierdził, że w 2020 r. D. Sp. z o.o. wykazała sprzedaż na rzecz 83 kontrahentów z różnych województw i niezwiązanych ze sobą branż nie posiadając potencjału pozwalającego na prowadzenie w takim rozmiarze działalności gospodarczej, tj. nie posiadała kadry pracowniczej, majątku, czy też odpowiednich środków trwałych. Miejsce prowadzenia działalności to biuro wirtualne. Ponadto nie ponosiła typowych kosztów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Fikcyjne faktury dokumentowały m.in.:

1. dostawę towaru, tj. elementów palet, palet, tarcicy, zrębki drewnianej, drzewa sosnowego, notebooków i dysku twardego;

2. sprzedaż usług z wielu odmiennych branż, np.: pośrednictwo sprzedaży, outsourcing pracowników, usługi sprzątania, wydruk katalogów, usługi marketingowe, usługa doradztwa w zakresie nieruchomości, roboty budowlane, wynajem pracowników, rejestracji danych, (…), przygotowanie raportu finansowego, relokacja maszyn, marketing szeptany,

3. projekt wizualizacji zewnętrznej serwisu samochodowego, opracowanie umowy serwisowej, analiza rynku pod kątem wydatków na auto w czasie pandemii,

4. szkolenie z prowadzenia webinarlów, malowanie urządzeń, dezynfekcja powierzchni, wykonanie instalacji CCTV i LAN, załadunek i rozładunek artykułów tekstylnych,

5. serwis i przegląd podnośnika, przegląd linii diagnostycznej, instalacje elektryczne,

które wymagają zróżnicowanych kwalifikacji, kontaktów handlowych oraz parku technologicznego, którego D. Sp. z o.o. nie posiadała.

Spółka nie posiadała zaplecza technicznego, magazynowego i transportowego. W plikach JPK_VAT złożonych w imieniu D. Sp. z o.o. poza fakturami mającymi dokumentować zakup towarów od I. Sp. z o.o. brak jest innych faktur świadczących o ponoszeniu przez nią kosztów związanych z działalnością gospodarczą, tj. koszty usług telekomunikacyjnych, zakupu mediów, materiałów biurowych, usług księgowych, najmu pomieszczeń, doradztwa, kosztów reklamy i marketingu. D. Sp. z o.o. nie zatrudniała pracowników. M. S. nie był zatrudniony w Spółce i nie pobierał wynagrodzenia ze stosunku pracy, a z zebranego materiału dowodowego nie wynika, by Spółka korzystała z usług obcych – podwykonawców. Nie dysponowała żadnym majątkiem trwałym ani obrotowym, umożliwiającym prowadzenie działalności gospodarczej. Fikcyjny charakter prowadzonej działalności potwierdza także sposób dokonywania płatności – w większości w formie gotówkowej, a w przypadku płatności dokonywanej przelewem Spółka z otrzymanych wpłat nie regulowała swoich zobowiązań wobec dostawcy – I. Sp. z o.o. lecz sukcesywnie przelewała pieniądze na rachunek Prezesa Spółki lub gotówka była podejmowana w bankomatach.

Spółka nie posiadała siedziby (wirtualne biuro) oraz innych miejsc prowadzenia działalności gospodarczej. Siedziba D. Sp. z o.o. znajdowała się bowiem pod adresem biura wirtualnego i nie miała nic wspólnego z faktyczną działalnością gospodarczą przedsiębiorcy. Zgłoszenie siedziby pod adresem biura wirtualnego stanowiło jedynie spełnienie wymogu formalnego.

Mimo wysokich obrotów Spółka się nie rozwijała, nie inwestowała. Nie poszukiwała kontrahentów, nowych rynków zbytu, o czym świadczy brak kosztów spotkań z kontrahentami, podróży służbowych, reklamy, marketingu, reprezentacji.³

Sprawę tę podjęła już także Prokuratura. A mnie bardzo ciekawi, czy nasz nadzór w WK/starostwie podjął już stosowne kroki w tej sprawie oraz ile naszych firm skorzystało na tym fikcyjnym zawyżeniu swoich kosztów i czy było warto? A Wy jak myślicie?

Pyta i pozdrawia

dziadek Piotra

– – – – – – – – – – – –