DZIAŁANIA I ZANIECHANIA PREZESA UOKIK W SPRAWIE AFERY Z BELARUSEM

Działania i zaniechania Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (UOKiK) po uzyskaniu wiedzy o wprowadzaniu do obrotu i udostępnianiu na rynku ciągników rolniczych marki MTZ Belarus, niespełniających wymagań prawa Unii Europejskiej (UE).

I. Zakres wymagający odrębnej oceny.
Zagadnieniem, które należy wyjaśnić pozostaje sposób realizacji ustawowych obowiązków przez Prezesa UOKiK po uzyskaniu informacji o wprowadzaniu do obrotu i udostępnianiu na rynku RP ciągników rolniczych marki MTZ Belarus, niespełniających wymagań prawa UE.
Problemu tego nie można sprowadzić wyłącznie do pytania, czy Prezes UOKiK był organem właściwym do homologacji pojazdów albo kontroli prawidłowości wydawanych przez starostów decyzji o rejestracji pojazdów. Bezsporne jest bowiem, że Prezes UOKiK nie był ani organem homologacyjnym, ani organem rejestrującym pojazdy.
Przedmiotem oceny powinno być natomiast ustalenie, czy po uzyskaniu konkretnej i następnie zweryfikowanej wiedzy o wprowadzaniu do obrotu produktów niespełniających wymagań prawa UE Prezes UOKiK prawidłowo wykorzystał kompetencje przysługujące mu na podstawie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz przepisów regulujących krajowy system nadzoru rynku. Ma to szczególne znaczenie dlatego, że wiedza UOKiK nie ograniczała się do ogólnych twierdzeń o tym procederze lecz obejmowała konkretne podmioty gospodarcze, konkretne pojazdy, sposób ich sprowadzania, oferowania i rejestrowania, brak wymaganych dokumentów homologacyjnych oraz potencjalne naruszenie wymagań technicznych i emisyjnych.

II. Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji a kompetencje Prezesa UOKiK.
W tym miejscu konieczne jest właściwe rozdzielenie dwóch zagadnień.
Nie można przyjąć, że sama ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji przyznawała Prezesowi UOKiK generalną kompetencję do wszczynania z urzędu postępowań administracyjnych przeciwko każdemu przedsiębiorcy dopuszczającemu się czynu nieuczciwej konkurencji. Ustawa ta opiera ochronę przedsiębiorców przede wszystkim na instrumentach cywilnoprawnych.
Nie oznacza to jednak, że informacje o zachowaniach mogących stanowić czyny nieuczciwej konkurencji pozostawały bez znaczenia dla wykonywania własnych ustawowych kompetencji Prezesa UOKiK. Znaczenie ma w tym zakresie wykładnia przedstawiona przez Sąd Najwyższy w wyroku z dn. 9 października 2019 r., I NSK 61/18, zgodnie z którą art. 3 ust. 1 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji pozwala kwalifikować jako czyn nieuczciwej konkurencji również zachowania przedsiębiorcy niewymienione wprost w dalszych przepisach tej ustawy, jeżeli są one zabronione na podstawie innych przepisów albo sprzeczne z dobrymi obyczajami i jednocześnie naruszają lub zagrażają interesowi innego przedsiębiorcy.
Sąd Najwyższy powiązał przy tym pojęcie dobrych obyczajów z celem ustawy, jakim jest zapewnienie równych i niezakłóconych warunków konkurencji.
W realiach przedmiotowej sprawy wymagało zatem zbadania, czy przedsiębiorcy wprowadzający do obrotu i udostępniający na rynku ciągniki bez wymaganej homologacji, z naruszeniem art. 70g ustawy PoRD oraz obowiązków podmiotów gospodarczych określonych w rozdziale II rozporządzenia (UE) nr 167/2013, nie uzyskiwali w ten sposób przewagi konkurencyjnej nad przedsiębiorcami ponoszącymi koszty związane z homologacją, spełnieniem wymagań technicznych i emisyjnych oraz legalnym wprowadzeniem pojazdu do obrotu. Nie oznacza to automatycznie popełnienia przestępstwa przez Prezesa UOKiK.
Oznacza natomiast, że charakter zgłaszanych nieprawidłowości nie pozwalał ograniczyć analizy wyłącznie do stwierdzenia braku kompetencji Prezesa UOKiK do homologowania lub rejestrowania pojazdów.

III. Wiedza UOKiK o charakterze zgłaszanych nieprawidłowości.
Departament Ochrony Konkurencji UOKiK posiadał informacje zarówno o potencjalnych praktykach dotyczących ustalania cen sprzedaży ciągników marki Belarus, jak również o nieprawidłowościach związanych z wprowadzaniem tych pojazdów na rynek. W piśmie do UOKiK wskazano wprost, że ciągniki marki Belarus nie powinny być dopuszczane do obrotu i rejestrowane z uwagi na niespełnianie wymaganych warunków technicznych.
UOKiK dysponował informacją, że problem nie dotyczy jedynie indywidualnej decyzji rejestracyjnej, lecz działalności przedsiębiorców polegającej na oferowaniu i wprowadzaniu na rynek określonej grupy produktów. W dokumentacji znajdują się również informacje o stanowisku Departamentu Ochrony Konkurencji z dnia 11 lutego 2021 r., który podtrzymywał pogląd o braku kompetencji Prezesa UOKiK w zakresie nadzoru rynku ciągników rolniczych oraz braku przesłanek świadczących o ograniczaniu konkurencji.
Już samo zestawienie tych informacji wymagało ustalenia, na jakiej podstawie dokonano oceny, że proceder polegający na udostępnianiu na rynku pojazdów z pominięciem wymagań obowiązujących innych przedsiębiorców nie wpływa na warunki konkurencji.

IV. Pismo Prezesa UOKiK z dn. 26 sierpnia 2021 r., jako istotna cezura w ocenie stanu wiedzy organu.
Szczególne znaczenie dla oceny omawianego zagadnienia posiada pismo Prezesa UOKiK z dn. 26 sierpnia 2021 r. Z tego pisma oraz jeszcze późniejszego wynika jednoznacznie, że Prezes UOKiK poinformował Sekretarza Stanu w MSWiA, iż przedmiotowe pojazdy są rejestrowane przez WK jako pojazdy używane, bez weryfikacji, czy rzeczywiście spełniają wymagania obowiązujące w UE. Oznacza to, że najpóźniej w sierpniu 2021 r. UOKiK posiadał już nie tylko wiedzę o konkretnym mechanizmie umożliwiającym wprowadzanie tych pojazdów do obrotu, ale także, że sprawa obejmowała informacje o ciągnikach sprowadzanych spoza Unii Europejskiej, niespełniających wymagań dotyczących emisji spalin i homologacji oraz nieposiadających kompletnej dokumentacji. Ma to zasadnicze znaczenie dla oceny dalszego zachowania osób odpowiedzialnych za wykonywanie zadań UOKiK.
Od tego momentu nie można bowiem traktować sprawy wyłącznie jako sporu interpretacyjnego, wywołanego zawiadomieniem jakiegoś przedsiębiorcy. Należało więc ustalić, jakie czynności podjęto po
uzyskaniu i zweryfikowaniu tej wiedzy oraz czy odpowiadały one zakresowi ustawowych zadań Prezesa UOKiK.

V. Rozróżnienie kontroli homologacji od nadzoru rynku.
Stanowisko, zgodnie z którym Prezes UOKiK nie posiadał kompetencji do weryfikowania prawidłowości procedury homologacji i rejestracji pojazdów, nie rozstrzyga problemu będącego przedmiotem naszych rozważań. Czym innym jest bowiem przeprowadzenie homologacji pojazdu albo kontrola legalności decyzji o jego rejestracji, a czym innym wykonywanie funkcji powierzonych Prezesowi UOKiK w krajowym systemie nadzoru rynku.
Materiał sprawy wskazuje, że w kolejnych odpowiedziach UOKiK eksponował brak kompetencji do rozstrzygania kwestii zgodności ciągników z wymaganiami homologacyjnymi. W postanowieniu z dn. 25 sierpnia 2023 r. odmówiono wszczęcia postępowania dotyczącego udostępniania na rynku ciągników rolniczych nieodpowiadających unijnemu prawodawstwu harmonizacyjnemu wskazując, że ustawodawca nie przyznał Prezesowi UOKiK kompetencji do rozstrzygania tej kwestii na podstawie ustaw dotyczących systemów oceny zgodności i nadzoru rynku. Należało jednak zbadać nie tylko to, czy Prezes UOKiK mógł sam wydać decyzję stwierdzającą niezgodność konkretnego ciągnika.
Należało przede wszystkim ustalić, czy prawidłowo wykonywał własne kompetencje monitorujące, informacyjne i koordynacyjne w ramach krajowego systemu nadzoru rynku.

VI. Szczególna pozycja Prezesa UOKiK w krajowym systemie nadzoru rynku.
Nie można w tym zakresie pomijać, że Prezes UOKiK nie pozostawał podmiotem całkowicie zewnętrznym wobec krajowego systemu nadzoru rynku. Posiadał ustawowo określone zadania związane z monitorowaniem funkcjonowania tego systemu, współpracą z krajowymi organami nadzoru rynku i organami celnymi oraz przekazywaniem właściwym organom informacji dotyczących produktów mogących nie spełniać wymagań. Dlatego należało dokładnie ustalić, jaki był zakres kompetencji Prezesa UOKiK, w szczególności na gruncie ustawy z dn. 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności, a następnie ustawy z dn. 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku.
Należało następnie skonfrontować ten zakres kompetencji z faktycznie podejmowanymi czynnościami. Samo ustalenie, że Prezes UOKiK nie był organem homologacyjnym właściwym dla ciągników rolniczych, nie wystarcza do stwierdzenia, że nie mogło dojść do niedopełnienia innych obowiązków powierzonych mu w systemie nadzoru rynku.

VII. Znaczenie art. 7 k.p.a.
Również art. 7 k.p.a. powinien być w tej sprawie stosowany z uwzględnieniem zakresu rzeczywistych kompetencji organu. Przepis ten nie tworzy nowych kompetencji i nie pozwala organowi administracji działać poza granicami przyznanej mu właściwości. Nie można zatem wyprowadzać z art. 7 k.p.a. samoistnego obowiązku prowadzenia przez Prezesa UOKiK postępowania homologacyjnego, do którego organ ten nie był właściwy. Jeżeli jednak przepisy szczególne przyznawały Prezesowi UOKiK określone kompetencje w zakresie monitorowania i koordynowania nadzoru rynku, współpracy z innymi organami albo prowadzenia postępowań należących do właściwości UOKiK, należało ocenić, czy były one wykonywane zgodnie z zasadą praworządności i obowiązkiem podejmowania czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz ochrony interesu społecznego.
Takiej analizy nie można zastąpić ogólnym stwierdzeniem o braku kompetencji Prezesa UOKiK w zakresie homologacji pojazdów.

VIII. Możliwość wszczęcia postępowania wyjaśniającego.
Odrębnej analizy wymagała możliwość wykorzystania przez Prezesa UOKiK instrumentów wynikających z ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, w tym postępowania wyjaśniającego.
W sprawie nie występowała sytuacja pojedynczego, nieudokumentowanego zawiadomienia.
Organ otrzymywał informacje dotyczące określonych przedsiębiorców, konkretnych modeli pojazdów, sposobu ich sprowadzania i rejestrowania, braku homologacji, wymagań emisyjnych, praktyk cenowych oraz skutków tych działań dla innych uczestników rynku.
Zgromadzona dokumentacja potwierdza również, że UOKiK analizował informacje dotyczące potencjalnego ustalania przez MTZ cen sprzedaży ciągników dla użytkowników końcowych i sam wskazywał, że okoliczności te mogły świadczyć o zawarciu albo zamiarze zawarcia porozumienia dotyczącego sztywnych lub minimalnych cen odsprzedaży. W takich okolicznościach należało ustalić, czy rozważono wszczęcie postępowania wyjaśniającego, jakie materiały w tym zakresie zgromadzono oraz na jakiej podstawie uznano, że dalsze czynności pozostają niecelowe.

IX. Potencjalne naruszenie warunków konkurencji.
Szczególnego znaczenia nabiera przy tym ekonomiczny skutek opisywanego mechanizmu.
Przedsiębiorca wprowadzający na rynek ciągnik zgodnie z wymaganiami prawa UE zobowiązany był ponosić koszty związane z uzyskaniem homologacji, spełnieniem wymagań konstrukcyjnych i emisyjnych, przeprowadzeniem wymaganych procedur oceny zgodności oraz przygotowaniem dokumentacji. Jeżeli konkurencyjny przedsiębiorca wprowadzał na ten sam rynek pojazdy produkowane na rynek państw trzecich, niespełniające tych wymagań, wykorzystując wcześniejszą rejestrację poza UE do przedstawiania ich jako pojazdów używanych, mógł w ten sposób unikać części kosztów obciążających przedsiębiorców działających zgodnie z prawem.
Taki mechanizm potencjalnie prowadził do zakłócenia równych warunków konkurencji.
Właśnie w tym kontekście istotne znaczenie posiada wykładnia Sądu Najwyższego przedstawiona w sprawie I NSK 61/18, zgodnie z którą przy ocenie dobrych obyczajów należy uwzględniać cel ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, jakim jest zapewnienie równych i niezakłóconych warunków konkurencji. Nie przesądza to o istnieniu kompetencji Prezesa UOKiK do administracyjnego ścigania każdego czynu z art. 3 ust. 1 u.z.n.k., ale niewątpliwie powodowało konieczność zbadania wpływu ujawnionego procederu na rynek i konkurencję.

X. Wątek ochrony konsumentów.
Odrębnego wyjaśnienia wymagał również potencjalny wpływ sposobu sprzedaży przedmiotowych pojazdów na zbiorowe interesy konsumentów. Argument, że ciągniki rolnicze nabywane są najczęściej przez rolników w związku z prowadzoną działalnością, nie pozwala automatycznie wykluczyć możliwości występowania transakcji konsumenckich.
Należało ustalić, komu pojazdy były oferowane i sprzedawane, w jaki sposób przedstawiano ich status prawny, czy nabywcy byli informowani o braku homologacji wymaganej dla wprowadzenia pojazdu na rynek UE oraz czy informowano ich o potencjalnych konsekwencjach związanych z możliwością zakwestionowania dokonanej rejestracji.
W kontekście wyroku I NSK 61/18 istotne jest również to, że Sąd Najwyższy wskazał na sprzeczność z dobrymi obyczajami zachowań prowadzących do niedoinformowania, dezorientacji lub wywołania błędnego przekonania u klienta. Jeżeli więc pojazd wprowadzony do obrotu z naruszeniem obowiązujących wymagań był oferowany jako pojazd mogący być legalnie zarejestrowany i użytkowany w Polsce bez ujawnienia rzeczywistego problemu homologacyjnego, okoliczność ta wymagała zbadania również z punktu widzenia przepisów chroniących konsumentów.

XI. Współpraca UOKiK z Krajową Administracją Skarbową.
Zebrany materiał potwierdza również, że problem został skierowany do Krajowej Administracji Skarbowej (KAS). W wykazie materiałów znajdują się zawiadomienia KAS o udostępnianiu ciągników bez oznaczeń zgodności z dn. 10 czerwca 2019 r., odmowa podjęcia działań z dn. 12 czerwca 2019 r., kolejne zawiadomienie Podlaskiej KAS z dn. 24 września 2022 r., odmowa z dn. 15 lutego 2023 r., informacja Ministerstwa Finansów z dn. 23 stycznia 2023 r. oraz pismo UOKiK do Ministerstwa Finansów z dn. 25 maja 2022 r.
Świadczy to o tym, że problem właściwości organów granicznych i celnych był organom państwa znany. Jednak nadal nie wiemy, czy przekazanie informacji KAS stanowiło początek rzeczywistego mechanizmu współpracy i nadzoru, czy też ograniczyło się jedynie do wymiany korespondencji pomiędzy organami.
Istotne pozostaje w szczególności ustalenie, czy po odmowie podjęcia działań przez KAS Prezes UOKiK, posiadając określoną pozycję w krajowym systemie nadzoru rynku, podjął dalsze czynności zmierzające do rozwiązania problemu.

XII. Znaczenie rozporządzenia (WE) nr 765/2008 oraz rozporządzenia (UE) 2019/1020.
Przedmiotowej sprawy nie można również analizować wyłącznie w granicach prawa krajowego.
Rozporządzenie nr 765/2008, a następnie rozporządzenie 2019/1020 ustanowiły unijny system nadzoru rynku, którego celem jest zapewnienie, aby produkty objęte unijnym prawodawstwem harmonizacyjnym i udostępniane na rynku Unii spełniały wymagania określone w tym prawie. W tym kontekście znaczenie ma nie tylko formalne wskazanie poszczególnych krajowych organów nadzoru rynku, lecz rzeczywista zdolność państwa do wykrywania produktów niezgodnych z prawem, kontrolowania podmiotów gospodarczych oraz podejmowania działań prowadzących do usunięcia stwierdzonych niezgodności. Jeżeli więc przez
kolejne lata właściwe organy posiadały wiedzę o wprowadzaniu do obrotu ciągników niespełniających wymagań, lecz poszczególne instytucje odmawiały podejmowania działań, powołując się wzajemnie na brak kompetencji, należało zbadać, czy nie doszło do faktycznego powstania luki w krajowym systemie nadzoru rynku.
Materiał sprawy wskazuje właśnie na taki problem. W skardze kierowanej do Komisji Europejskiej wymieniono TDT, MI, Prezesa UOKiK, Departament Nadzoru Rynku UOKiK, Inspekcję Handlową oraz GIOŚ, jako organy, do których kierowano sprawę, i które w różnym zakresie wskazywały brak własnej właściwości albo przekazywały ją innym instytucjom.
Nie przesądza to jeszcze odpowiedzialności karnej którejkolwiek z osób. Stanowi jednak okoliczność wymagającą ustalenia rzeczywistego podziału obowiązków pomiędzy organami państwa.

XIII. Nie można utożsamiać braku kompetencji do wydania decyzji z brakiem jakichkolwiek obowiązków.
W omawianym zakresie mogło dojść do zasadniczego uproszczenia oceny dokonanej w umorzonym postępowaniu przygotowawczym. Stwierdzenie, że Prezes UOKiK nie był właściwy do homologowania ciągników ani kontroli decyzji rejestracyjnych, nie odpowiada na pytanie, czy prawidłowo wykonywał własne ustawowe zadania.
Nie jest bowiem tożsame:
 brak kompetencji do wydania konkretnej decyzji administracyjnej,
 z brakiem kompetencji do monitorowania rynku, przekazywania informacji właściwym organom, koordynowania ich współpracy, inicjowania kontroli oraz korzystania z instrumentów wynikających z ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów.
Rozróżnienie to ma podstawowe znaczenie dla oceny, czy mogło dojść do niedopełnienia obowiązków.

XIV. Wieloletni charakter wiedzy organu.
Materiał wskazuje ponadto, że wiedza UOKiK nie miała charakteru jednorazowego. Zestawienie dokumentacji obejmuje zawiadomienie Prezesa UOKiK z dn. 9 czerwca 2019 r. dotyczące udostępniania ciągników z naruszeniem praw konkurencji, odmowę z dnia 29 września 2021 r., ponowny wniosek z dn. 16 kwietnia 2024 r. oraz kolejną odmowę z dnia 21 maja 2024 r.
Dodatkowo w 2023 r. Prezes UOKiK odmówił wszczęcia postępowania dotyczącego udostępniania na rynku ciągników sprowadzanych spoza UE i nieodpowiadających unijnemu prawodawstwu harmonizacyjnemu.
Oznacza to, że analiza odpowiedzialności nie powinna ograniczać się do jednej decyzji lub jednego pisma.
Konieczne było odtworzenie chronologii:
 uzyskania pierwszych informacji,
 ich późniejszej weryfikacji,
 ustalenia przez UOKiK sposobu rejestrowania pojazdów,
 przekazywania informacji innym organom,
 otrzymywanych odpowiedzi,
 kolejnych odmów podejmowania działań,
 oraz tego, czy pomimo dalszego występowania problemu uruchomiono skuteczne mechanizmy nadzoru.

XV. Znaczenie art. 231 k.k.
Powyższe okoliczności nie pozwalają same przez się stwierdzić, że Prezes UOKiK albo inni pracownicy Urzędu dopuścili się przestępstwa z art. 231 k.k. Dla dokonania takiej oceny konieczne jest ustalenie konkretnego funkcjonariusza publicznego, zakresu jego obowiązków, posiadanej przez niego wiedzy, czynności, której zaniechał albo którą wykonał nieprawidłowo, interesu publicznego lub prywatnego, któremu wyrządzono szkodę, oraz wymaganej przez ustawę strony podmiotowej.
Szczególnego znaczenia nabiera ustalenie, które dokumenty i informacje docierały bezpośrednio do Prezesa UOKiK, które pozostawały na poziomie poszczególnych departamentów oraz kto faktycznie podejmował decyzje o niepodejmowaniu dalszych działań.
Nie wystarczy w tym zakresie zbiorcze odniesienie się do „UOKiK” jako instytucji.

XVI. Konieczne czynności dowodowe.
Przed ostatecznym wykluczeniem możliwości niedopełnienia obowiązków należało w szczególności ustalić:
 jaki dokładnie zakres kompetencji posiadał Prezes UOKiK w poszczególnych okresach objętych zawiadomieniem;
 jakie informacje dotyczące ciągników MTZ Belarus znajdowały się w dyspozycji Prezesa UOKiK oraz poszczególnych departamentów Urzędu;
 kiedy informacje te zostały zweryfikowane;
 kto podejmował decyzje dotyczące dalszego sposobu prowadzenia sprawy;
 czy rozważano wszczęcie postępowania wyjaśniającego na podstawie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów;
 czy badano wpływ procederu na konkurencję pomiędzy przedsiębiorcami;
 czy analizowano możliwość naruszenia zbiorowych interesów konsumentów;
 jakie czynności podejmowano w ramach funkcji Prezesa UOKiK w krajowym systemie nadzoru rynku;
 czy właściwym organom kierowano formalne wnioski o przeprowadzenie kontroli;
 jak organy te odpowiadały;
 czy Prezes UOKiK monitorował wykonanie skierowanych wystąpień;
 jakie działania podjęto po uzyskaniu informacji o odmowie działania przez inne organy;
 czy problem był przedmiotem koordynacji pomiędzy UOKiK, KAS, TDT, MI i innymi organami nadzoru rynku;
 oraz czy i w jakim zakresie o ujawnionym problemie informowano właściwe instytucje UE.
Dopiero dokonanie takich ustaleń pozwalałoby na ocenę, czy zachowanie konkretnych osób stanowiło wyłącznie korzystanie z przysługującego organowi zakresu uznania, czy też mogło stanowić niedopełnienie ustawowych obowiązków.

XVII. Wniosek częściowy.
Zgromadzony materiał nie daje podstaw do prostego przyjęcia, że Prezes UOKiK miał obowiązek wszcząć z urzędu przeciwko importerom ciągników MTZ Belarus postępowanie administracyjne bezpośrednio na podstawie ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Taka konstrukcja prawna byłaby zbyt daleko idąca. Nie oznacza to jednak zasadności umorzenia całego wątku dotyczącego działalności Prezesa UOKiK.
Materiał dowodowy wskazuje bowiem, że najpóźniej w 2021 r. Prezes UOKiK posiadał już konkretną wiedzę o mechanizmie rejestrowania sprowadzanych spoza Unii Europejskiej ciągników jako pojazdów używanych bez weryfikacji ich zgodności z wymaganiami obowiązującymi w UE. UOKiK później sam wskazywał, że przedmiotem sprawy było udostępnianie na rynku ciągników niespełniających wymagań unijnego prawodawstwa harmonizacyjnego.
Jednocześnie Prezes UOKiK posiadał określone ustawowo funkcje w krajowym systemie nadzoru rynku oraz instrumenty wynikające z ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów.

W konsekwencji należało ustalić nie tylko, czego Prezes UOKiK nie mógł zrobić z uwagi na brak kompetencji homologacyjnych lub rejestracyjnych lecz przede wszystkim, co mógł i powinien zrobić w ramach kompetencji rzeczywiście mu powierzonych oraz czy działania takie faktycznie zostały podjęte.
Jeżeli zaś materiał wskazywał, że pomimo wieloletniej wiedzy o wprowadzaniu i udostępnianiu na rynku produktów niespełniających wymagań prawa Unii kolejne organy państwa powoływały się na brak własnej właściwości, podczas gdy proceder trwał, konieczne było również ustalenie, czy nie doszło do faktycznego nie wykonywania przez RP obowiązków wynikających z unijnego systemu nadzoru rynku, w tym rozporządzenia nr 765/2008, a następnie rozporządzenia 2019/1020.
W tym świetle samo stwierdzenie braku kompetencji Prezesa UOKiK do homologacji pojazdów lub kontroli decyzji rejestracyjnych nie mogło stanowić wystarczającej podstawy do wykluczenia możliwości niedopełnienia przez konkretnych funkcjonariuszy publicznych innych obowiązków ustawowych.
Zgromadzony materiał wymaga ustalenia relacji pomiędzy posiadaną wiedzą, zakresem konkretnych obowiązków, faktycznie podjętymi działaniami oraz skutkami wieloletniego pozostawania na rynku pojazdów, co do których organy państwa posiadały informacje wskazujące na brak spełnienia wymagań unijnego prawodawstwa harmonizacyjnego.

Radecki